Today

Ok, vandaag is dus officieel een KUTdag, soms denk ik dat er niks anders opzit dan, allebei dag en nacht te gaan werken .....
Ondanks al onze pogingen om erdoor te geraken gebeurd er altijd wel iets waardoor we terug in de shit zitten, en believe me, met 3 kindjes in huis is dit echt heel stresserend.

Naar de buitenwereld toe lijkt het of we een zorgeloos leven hebben, mooi huis, mooie wagen (als ik die kon wegdoen deed ik dat maar door een leasing uit een geflopt zelfstandig avontuur is dit geen optie, want de boete die we dan moeten betalen, KUNNEN WE NIET betalen, elke rit in de wagen is met een wrang gevoel, en dat meen ik.

Wat kan mij het schelen dat ik een mooie grote wagen heb, als ik mijn kinderen geen extra's kan geven, niet met hen op uitstap kan gaan, zelfs de keren dat we toch is iets gaan doen met de kindjes is dat voor ons overschaduwd door het feit dat we weten door nu weg te gaan, we weer geld opgedaan hebben dat we eigelijk voor rekeningen hadden moeten gebruiken, maar dit laten we uiteraard niet merken aan de kindjes....

Wij zijn verdekke 2 mensen die vooruit willen maar iets duwt ons steeds weer achteruit, het is gewoon om horendol van te worden
Altijd bereid om mensen te helpen en ook op financieel gebied hebben we al geregeld mensen uit de nood geholpen, waar zijn die mensen nu, nu dat wij ze nodig hebben

Binnenkort 24/24 werken, ....? Geen optie, en kan niet gezond zijn voor de innerlijke mens,
Geld maakt niet gelukkig, en ik wil geen overvloeden .... maar die constante miserie, die dan nog niet uw eigen schuld is, vreet enorm aan een mens en dat maakt u ECHT ongelukkig

Positief blijven is na al die tijd van tegenslagen, enorm moeilijk maar het moet voor de kindjes want zij mogen hier eigelijk niks van merken.


FUCKING HELLHOLE

Twijfel

Ben ik de enige persoon die echt twijfelt aan sommige keuzes die ze gemaakt heeft in haar leven? Die de klok zo graag zou kunnen terugdraaien met de kennis die ik nu heb ?

Als ik geweten had welke miserie ik nu vaak heb, zou ik dan nog steeds de keuze gemaakt hebben om kinderen te krijgen?
Zou ik nog steeds dezelfde levenspartners gekozen hebben? Zou ik door andere keuzes mijn beste vrienden tegengekomen zijn?

Hoe zou mijn leven eruit gezien hebben mochten mijn ouders geen Getuige van Jehovah geweest zijn?
Kon ik hierdoor gelukkiger en anders in het leven gestaan hebben?

Ben ik een goede moeder? Ben ik de moeder die mijn kinderen verdienen, ookal kan ik ze niet geven wat ze nodig hebben? Ok, kinderen hebben vooral veel liefde nodig, maar leuke extra's, welk kind is hier niet blij mee?
Hoe staan ze in hun leven, ben ik op goeie weg om leuke, zelfverzekerde kinderen van hen te maken, zeker van de beslissingen die ze gaan nemen, tevreden over wie ze zijn?
Weten ze dat ze altijd maar dan ook altijd bij mij terecht kunnen, ookal zeg ik het hen zo vaak, dringt het ook echt door? Gaan ze dit ook doen?

Als vriendin, voldoe ik aan alle kwaliteiten om een echte goede vriendin te zijn? Iemand waar je op kan rekenen, als het nodig is? Ben ik een luisterend oor, help ik waar nodig en op de manier die vereist is?

Geef ik mezelf genoeg in mijn relatie of ben ik nog steeds te bang dat mijn muurtje te hard afbrokkelt en dat ik terug gekwetst word? Is dat niet sowieso een risico dat ieder van ons neemt als je een relatie aangaat met eender wie?

Ben ik de enige die zich stoort aan het eeuwige egoïsme van sommige mensen? De bekrompenheid waar velen mee rondlopen? Waarom is het geven en nemen, in onze maatschappij, zelfs binnen eigen familiebanden, niet in balans?

So many questions, so little answers

Eerste berichtje

Het is vaak moeilijk om uit te drukken hoe ik me voel, mensen verstaan het soms zo verkeerd.
Waarom kan je als mens niet gewoon zeggen:" Ik vind het leven momenteel FUCK, of vandaag ben ik gelukkig !!!" Zonder dat ze het altijd persoonlijk nemen.

Ik voel me niet constant hetzelfde, en ben waarschijnlijk een emo-hopper ...

Mijn leven is soms ook echt FUCK .... en een samenloop van omstandigheden hebben er voor gezorgd dat ik me meestal niet erg happy voel.

MAAAAAR

Geen mens die het ziet, geen mens die er naar kraait want ik lach toch altijd, leuke eigenschap, toch????

Je zal dus in mijn blog, mijn hoogdagen lezen maar ook de dagen dat ik me echt slecht voel ... niemand verplicht je om te lezen, doe dit ook voor mezelf.

Bye