Ben ik de enige persoon die echt twijfelt aan sommige keuzes die ze gemaakt heeft in haar leven? Die de klok zo graag zou kunnen terugdraaien met de kennis die ik nu heb ?
Als ik geweten had welke miserie ik nu vaak heb, zou ik dan nog steeds de keuze gemaakt hebben om kinderen te krijgen?
Zou ik nog steeds dezelfde levenspartners gekozen hebben? Zou ik door andere keuzes mijn beste vrienden tegengekomen zijn?
Hoe zou mijn leven eruit gezien hebben mochten mijn ouders geen Getuige van Jehovah geweest zijn?
Kon ik hierdoor gelukkiger en anders in het leven gestaan hebben?
Ben ik een goede moeder? Ben ik de moeder die mijn kinderen verdienen, ookal kan ik ze niet geven wat ze nodig hebben? Ok, kinderen hebben vooral veel liefde nodig, maar leuke extra's, welk kind is hier niet blij mee?
Hoe staan ze in hun leven, ben ik op goeie weg om leuke, zelfverzekerde kinderen van hen te maken, zeker van de beslissingen die ze gaan nemen, tevreden over wie ze zijn?
Weten ze dat ze altijd maar dan ook altijd bij mij terecht kunnen, ookal zeg ik het hen zo vaak, dringt het ook echt door? Gaan ze dit ook doen?
Als vriendin, voldoe ik aan alle kwaliteiten om een echte goede vriendin te zijn? Iemand waar je op kan rekenen, als het nodig is? Ben ik een luisterend oor, help ik waar nodig en op de manier die vereist is?
Geef ik mezelf genoeg in mijn relatie of ben ik nog steeds te bang dat mijn muurtje te hard afbrokkelt en dat ik terug gekwetst word? Is dat niet sowieso een risico dat ieder van ons neemt als je een relatie aangaat met eender wie?
Ben ik de enige die zich stoort aan het eeuwige egoïsme van sommige mensen? De bekrompenheid waar velen mee rondlopen? Waarom is het geven en nemen, in onze maatschappij, zelfs binnen eigen familiebanden, niet in balans?
So many questions, so little answers
